Djowse @ Rwanda

Na het landen geraakten we snel door de paspoortcontroles. Eventjes wachten op onze bagage en dan zagen we de familie terug. Bij moeke kregen we een super lekker en groot ontbijt. Daarna werd ik verplicht een douche te nemen omdat er nog bezoek kwam. De eerste was Harald. De beste verrassing van deze dag was dat Gaëlle en Pieterjan plots voor de deur stonden.

Door het geweldige feest van gisteren pas rond twaalf uur opgestaan. Robin en ik hadden in het huis van Dries blijven slapen omdat we het niet meer zagen zitten om nog naar huis te keren. We wandelden op ons gemak naar huis en kwamen Sylvie en Bram tegen. Die vertrokken naar Katrien waar we getrakteerd werden op een middagmaal. Robin en ik namen nog eerst een douche. Het eten bij Katrien was heel erg lekker. We zagen nu ook eindelijk eens haar zoon waar ze zoveel over verteld had. Ik maakte mijn valies en we trokken nog een laatste keer Kigali in. Bram en Sylvie gingen onmiddellijk naar het Bourbon-café terwijl Robin en ik eerst nog het Lotto-gebouw gingen bezoeken. Ik wou een ticketje kopen voor de Lotto-club maar dat is niet gelukt. De man had enkel een bureau en in het centrum was het nog onmogelijk om een ticketje te kopen. Hij wou ons naar een winkel voeren maar daar hadden we helaas geen tijd voor. De overvriendelijke man legde ons wel zorgvuldig uit hoe het werkte. Als ik het goed begrepen kon je er wedden op voetbalwedstrijden en paarden maar het andere heb ik niet begrepen. We zochten Sylvie en Bram op en ik verwende mezelf met een groot stuk chocoladetaart en een warme chocolademelk. Uiteindelijk was het tijd om naar de guesthouse terug te keren want Sigurd kwam ons om 18u halen om naar de luchthaven te gaan. Daar aangekomen moesten we ontzettend lang wachten. We kwamen heel wat controles tegen. Bij het wegen van de bagage hadden we echter een probleem. De valies van Bram woog volgens de vrouw veel te veel. We wogen die zelf opnieuw en zagen dat die slechts 26 kg woog. De mevrouw had vergeten de bagage van de voorganger af te trekken. Konden we door haar fout weer in de rij gaan staan. Uiteindelijk vertrok het vliegtuig met meer dan een uur vertraging. Onderweg naar Nairobi kregen we normaal enkel een sandwich en een watertje. Er was echter één vrouw bij die ook de vorige keer onze stewardess was. Ze kwam af met vier glaasjes champagne voor ons. We voelden ons eventjes VIP. Na het landen in Nairobi kregen we een uitgebreide maaltijd. Na een lekkere Baileys hoopte ik snel de slaap te vatten. Zittend slapen is toch niets voor mij. Ik legde mij op de grond maar dat mocht niet. We kregen nog een mini-ontbijt voor we landden.

Vandaag namen we allemaal samen een uitgebreid ontbijt die de huisvrouw voor ons had klaargemaakt. Na het ontbijt trokken we richting Cercle Sportif. We passeerden langs de Gardienne waar we onze voorraad drank insloegen om mee te nemen naar België. Toen we aan de Cercle Sportif aankwamen werden in elk klein winkeltje uitgenodigd om toch maar iets te kopen. Ik kocht nog enkele cadeautjes en kan nu met een gerust hart naar België vertrekken. Na het middagmaal gingen we eerst nog eens de plaats waar de tien Belgische blauwhelmen vermoord zijn bezoeken maar het was veel te mooi weer en we beslisten om nog een middagje te zonnen. Na een uitgebreide douche en een goed avondmaal vertrokken we naar de receptie van de VVOB. Een leuke receptie met heel veel drank. Rond negen uur verhuisden we naar de buren, Dries dus en begonnen we aan een spetterend feestje. Heb zelden zo’n feest meegemaakt.

Vandaag werd ik rond zeven uur wakker. We maakten verder onze koffers en namen ook uitgebreid te tijd om te ontbijten. Daarna gingen we nog naar de markt om maracuja’s te kopen. Onderweg kwamen we drie straatkinderen tegen. Ik besliste om drie sandwiches te halen van op onze kamer. Ik belegde ze nog met een dikke laag confituur. De ogen van de kinderen blonken. Ik vroeg of ze iets wilden om te drinken. Ik ging een grote fles water halen. In een halve minuut was de fles leeg, ze moeten echt ongelofelijke dorst gehad hebben. Ik bleef nog even bij de kinderen zitten en probeerde ermee te praten maar dat is echt moeilijk want ze kennen maar enkele zinnetjes Frans. Emile kwam om tien uur ons helpen met de bagage en onderweg kwamen we nog Gaudence tegen. Best dat we elk twee plaatsen besteld hadden op de bus zodat we nog comfortabel zaten. De busrit duurde twee uur. In Kigali regelde een man die op de bus zat een taxi voor ons. Toen alle bagage gelost was, had ik ongelofelijk honger. De vrouw van de guesthouse maakte lekkere omelet voor ons klaar. Daarna gingen we onze vliegreis bevestigen bij SN Brussels Airlines. Sylvie en ik wandelden door tot aan het winkelcentrum en kochten nog enkele geschenkjes. We beslisten om nog een grote chocolademelk te drinken in het Bourbon-café. Kigali is duidelijk veel warmer dan Butare en toen we terug aankwamen aan de guesthouse deed ik mijn bikini aan en genoot nog van de zon. Een uurtje later arriveerden Bram en Robin. Ik en Bram zaten buiten nog lang te babbelen. Daarna namen we een douche en maakten we zelf spaghetti klaar. Het smaakte heerlijk. Na het avondeten gingen we nog iets drinken bij Chez Robert. Terug thuis gingen Robin en Sylvie slapen terwijl Bram en ik nog lang in de living hebben zitten kletsen. We hebben heel veel gelachen en kijken beiden ongelofelijk uit naar het feestje morgen bij Dries thuis. We hebben besloten te blijven tot de laatsten!

Deze ochtend gingen we eens uitslapen. Dat was weer gerekend zonder de Rwandezen. Om acht uur begon een conferentie in de zaal op het einde van de gang. Ze begonnen luidop te bidden en te zingen. Ik ben dan maar opgestaan en een douche genomen. Na het eten maakte ik het grootste deel van mijn koffer. Het kan er allemaal goed in! Ik heb nog plaats over voor de dingen die ik nog moet kopen in Kigali. Het was super mooi weer en wij hebben dan maar eens de toerist afgegeven. In een kort rokje en een topje trokken we erop uit. Ik denk dat we terug de attractie van de dag waren maar mij lachen daar nu al om. We gingen nog naar het museum om enkele geschenkjes te kopen. Na de middag bezochten we nog eens de school omdat we beloofd hadden nog de foto’s te brengen van gisterenavond. Na enkele minuten viel de elektriciteit weer uit en was het gedaan voor de hele namiddag. We hebben dan nog lang met George zitten babbelen. De man heeft echt zijn hart op de juiste plaats. Hij heeft al heel wat kinderen aangenomen die geen familie meer hebben sinds de genocide. We praten nog eventjes met andere leerkrachten. We vertrokken in de regen naar de supermarkt voor brood. Hier is dat dus heel uitzonderlijk dat je door de regen loopt. Ze denken dat je daar malaria van krijgt. We beslisten onderweg dat we nog een pannenkoek gingen eten met een warme chocomelk in het Ibis-hotel. Daarna wisselden we nog enkele foto’s uit en namen we het avondeten in het hotel. Ik bracht nog enkele dingen naar de verpleegster die zij wel zou kunnen gebruiken. Hoessein belde nog of het mogelijk was om mij nog eens te zien voor ik vertrok. We hebben lang zitten kletsen. De hemel zag er deze avond echt prachtig uit. Ik heb nog geprobeerd om er foto’s van te trekken maar dat is helaas niet gelukt.

De laatste schooldag. We hadden slechts drie uurtjes les. Na het eerste lesuur hadden we twee springuren. Er kwam eindelijk iemand eens werken aan het internet. Het enige probleem dat er is, is dat ze een nieuwe modem nodig hebben want met een andere modem werkte het perfect. Ik besliste om het zesde jaar een powerpointvoorstelling te laten maken over België waarbij ze foto’s opzochten op het internet. Na tien minuten kwam George de modem wegnemen en opnieuw de oude installeren. Het was al gedaan met het goedwerkende internet. Gelukkig had ik al een kaart van het internet afgehaald, ik heb dan maar een beetje uitleg gegeven over ons land. Na onze les waren de leerlingen vrij. Ze wilden nog een beetje in de computerklas blijven en met ons praten. Maar ze moesten terug naar hun klas. We zijn hen dan maar gevolgd. Ik trok vele foto’s van de toch zo lieve klas. En elke jongen wou een foto van hem en mij persoonlijk. Wat ben ik met al deze foto’s? Ze willen vrijdag samen met mij uitgaan in Kigali. Ik heb gezegd dat het geen enkel probleem is, ze moeten mij maar bellen. Volgens mij zal het hen nooit lukken. Na de middag moesten we nog een toets afnemen in het derde jaar maar er was geen elektriciteit door het onweer. Dan maar nog een beetje gebabbeld met de leerlingen. Ze deelden mij mee dat Patience, een jongen van de klas, liefdesverdriet zal hebben als ik vertrek. Ik heb hem beloofd de foto van hem en mij te mailen. Na de les gingen we ticketjes kopen voor onze busrit donderdag naar Kigali. We beslisten om elk twee plaatsen te reserveren want al onze bagage moet ook mee. Onderweg kwamen we gevangenen tegen in hun roze pakjes. Ik wou daar wel een foto van hebben en had geluk dat net twee mensen mij om uitleg van mijn fototoestel kwamen vragen. Ik deed alsof ik hen alles toonde en trok een foto. De bewaakster had het gezien en kwam met een boos gezicht op ons af. Ze deed boos tegen de twee andere mensen maar ze durfde tegen ons niets zeggen. Waarschijnlijk kon ze geen Frans of Engels waardoor we haar toch niet zouden begrijpen. Het voordeel om hier een blanke te zijn. De politie is hier soms bang van je omdat je hun toch niet begrijpt. Om vijf uur werden we in school verwacht voor een afscheidsfeestje. Het was uiteindelijk na zeven uur voor we eindelijk het lokaal binnen konden waar het allemaal ging gebeuren. Ze kwamen drankjes brengen. Een groep leerlingen kwam binnen en begon typisch Rwandees te dansen in typische Rwandese klederdracht. Het was echt ongelofelijk tof. Op het einde werden we zelfs uitgenodigd om mee te dansen. Dat konden we niet weigeren. Na heel wat speeches, ook een van ons, kregen we een heel lekker avondmaal. Het was de tweede keer dat ik een geitenbrochette at maar het is nu wel genoeg geweest. Ze bakken hun vlees hier zo hard dat het echt taai is. Geen geitjes meer voor mij. Ze vroegen of we zin hadden in wijn. Dat had ik wel, het is de eerste keer dat ik wijn drink na onze vliegreis. We kregen een fles van twee liter. Volgens mij is dat hier toch een duur geschenk want wijn is heel erg duur in Rwanda. De directeur gaf dan nog een lange speech waarin hij ons ophemelde alom. Ik moest er eigenlijk wel om lachen. Wij zijn nu gepromoveerd tot Belgische ambassadeurs van de school. Daarna werd er muziek opgelegd waarop we uitgenodigd werden om te dansen. Ze dansen hier toch anders dan bij ons. George en Emile wilden voortdurend foto’s trekken met onze fototoestellen. Ik mag alle foto’s wissen. Ze bewegen veel te veel als ze foto’s trekken of ze trekken foto’s waarbij ons hoofd ontbreekt. Echt grappig om hen te zien sukkelen met iets dat voor ons zo evident is. Na het feestje vroegen ze of het nodig was om ons naar huis te voeren. Dat is natuurlijk niet nodig want ons hotel ligt gewoon aan de andere kant van de straat. Emile vergezelde ons nog tot aan het hotel. Nu nog een beetje foto’s wissen en dan ga ik slapen.

Vandaag hebben we de hele dag lesgegeven. Ik kreeg het strafwerk van het meisje die vorige week een felle bek had opgezet. Ik hou het tot in België, het is leuk om eens te weten wat door het hoofd van zo’n jonge studente omgaat. We gingen naar de markt achter lekkere banaantjes en brood voor morgen. Na de les bleven we nog praten met Emile, George en Gaudence. Later ook nog met de Zweedse mevrouw die de school een bezoekje bracht. Ik besloot om nog enkele foto’s te maken van de leerlingen die aan het sporten of aan het rondhangen waren, Sylvie bleef aan de ingang wachten. Ik heb nog veel gelachen met de leerlingen. De leerlingen zijn echt leuk. Ik praatte nog lang met Jacques, de jongen voor wie ik België de foto’s naar zijn vriend moet opsturen. We praatten nog met enkele leerkrachten en namen nog enkele foto’s. Ook van de soldaat met zijn geweer voor de school. Ik had nooit gedacht dat het ging mogen maar de man stemde onmiddellijk in. Daarna moest hij nog een foto maken van Sylvie en mij met twee leerkrachten. Zo grappig om hem het fototoestel te zien draaien in alle richtingen. Volgens mij was het de eerste keer dat de man een foto trok. Ook van Thomas, de supervriendelijke receptionist, maakten we een foto. We dronken op onze kamer een beker Belgische cola, die veel beter smaakt dan de cola hier. We aten samen met een Amerikaanse verpleegster en een Rwandese dokter. Ze waren echt super vriendelijk. De vrouw van de dokter woont in Antwerpen omdat hun zoontje ziek is en dat het dus beter is om daar verzorgd te worden. Hij vertelde over de reizen die hij al maakte. De verpleegster vertelde ook over haar werk. Ik besliste om mijn steriele naalden, kompressen en watten met haar mee te geven. Ik zou ze toch niet meer nodig hebben en in België al zeker niet. Ik geef haar donderdag ook nog de grote fles zeep waarbij je geen water nodig hebt. Zij is daar dringend naar op zoek omdat je dat hier nergens kan kopen. In ruil krijg ik dan nog een klein flesje waarmee ik de laatste dagen in Kigali zeker toe kom. Morgen onze laatste lesdag, ik kijk er met een gemengd gevoel naar toe. Ik zal iedereen zeker missen, maar ik ben wel blij dat de weken met 27u les per week dan wel voorbij zijn.

Om negen uur spraken we allemaal af om te ontbijten. Ik nam ervoor een superwarme douche. De serveuse begreep niet goed wat wij telkens bedoelden maar uiteindelijk kregen wel ons ontbijt met omelet. De confituur en het fruit ontbraken. Ik vroeg om het fruit en er was geen meer. Ik zei dat we dan ook niet de volle pot betaalden als dat ontbrak. Toen kwamen ze vijf minuten later toch met fruit af. Een beetje druk op de mensen kan hier nooit geen kwaad. Raar dat we nu wel bananen kregen want gisteren was het onmogelijk om die te flamberen. We maakten een wandeling door het dorpje Rwamagana. Voor het eerst eens een echt Afrikaans dorpje. We stopten even om een kerk te bekijken. Die zat echt overvol. Ik liep snel weer naar buiten en trok nog enkele foto’s van kindjes. In die kleine dorpjes doen ze niet liever dan op de foto staan en daarna de foto grondig bekijken. We weken af van de grote weg en kwamen echt in een arm gebied terecht waar ik echt mooie foto’s kon maken. Het begon plots hevig te regenen waardoor we schuilden onder een benzinestation. Arnout merkte terecht op dat wij veel meer plaats tussen laten als we in groep staan dan de Afrikanen. Die staan echt voortdurend tegen elkaar. Na de regenbui wandelden we terug naar het hotel en bestelden we het middagmaal. Toen we klaar waren en weer richting Kigali wilden vertrekken had de chauffeur net zijn maaltijd besteld. Toen hij klaar was vertrokken we weer voor een lange rit. Gisteren in Akagera was hij erg gejaagd in het park en reed hij overal snel, vandaag duidelijk niet. Op een weg waar je zeker negentig kon rijden, reed die voortdurend vijftig. Onderweg liet ik de chauffeur nog stoppen om sandwiches aan de kinderen uit te delen. Ik kreeg van meneer Briers ook chocolaatjes om uit te delen. Je ging de ogen van die kinderen moeten zien glunderen. Aan het stadion van Kigali namen we afscheid van Arnout. Hij trekt morgen door naar Uganda. Hopelijk ontmoeten we elkaar ooit nog eens. We reden naar het winkelcentrum van Kigali om brood te kopen. Meneer Briers trakteerde nog met een grote milkshake in het Bourbon-café, the place to be. Daarna namen we ook van hem afscheid. De chauffeur voerde Sylvie en ik naar de plaats om een bus te nemen naar Butare. De bus vertrok een twintigtal minuten later dan gepland en moest ook nog eens stoppen aan de garage omdat de ene deur helemaal vast zat. Na een rit van twee en een half uur kwamen we aan in Butare waar de elektriciteit weeral eens niet werkte.

Nu kan het aftellen pas echt beginnen. Volgende week zondag ben ik al om tien voor zeven ’s morgens terug in ons Belgenlandje!

We vertrokken deze ochtend heel vroeg op safari. Ik was totaal niet ziek van de groenten. Ik wou nog een warme douche nemen maar we hadden gisteren vergeten de boiler aan te leggen. Het brood was beschimmeld dus at ik maar een oude sandwich. Ik zat samen met Arnout op de achterbank. Het was best een gezellige rit tot in Akagera. Onderweg hield de politie ons tegen en vroeg de politieman waarom de chauffeur geen gemeenschapswerk deed. Hij vertelde dat wij dringend naar Akagera moesten om een onderzoek te doen. Daar aangekomen kregen we weer een persoonlijke gids. De vrouw nam vooraan plaats in de auto. Ze vertelde bitter weinig over de dieren. We gingen eerst de giraffen spotten. Na een twintigtal minuten zagen we de eerste. Bleek de hele kudde er te zijn. We konden heel dicht bij de giraffen komen en konden mooie foto’s maken. Niet veel later zagen we een kudde antilopen en een kudde buffels. Daarna vervolgden we onze tocht. We kwamen enkele aapjes tegen langs de weg. We reden naar een meertje waar we nijlpaarden zagen. We vroegen een Duitse vrouw om een foto van onze groep te maken. Die liet ons zo’n rare beweging maken dat de foto’s afschuwelijk zijn. Daarna zetten we de trip verder. Nu gingen we olifanten zoeken. We reden langs verschrikkelijke weggetjes waardoor mijn kont voortdurend zeer deed. Maar daar tegenover zagen we wel ongelofelijk prachtige savannelandschappen. Soms kregen we wel last van irritante steekvliegen. Arnouts favoriete bezigheid was dan ook de beestjes doodmeppen. We kregen geen olifanten te zien maar kwamen wel heel dicht bij zebra’s, antilopen, tobies en heel wat andere hertachtigen. Naar het einde toe werd de weg alsmaar slechter en begon iedereen stram te worden. Het park was zeker de moeite waard maar vraag me niet om morgen weer een hele dag in de jeep te zitten bij een temperatuur van 35° buiten en 43° in de auto. In het hele park, dat de meest toeristische plek van Rwanda is, kon je nergens iets kopen om te eten of te drinken. Toen we het hele park gekruist hadden en op een normale weg terugkeerden, kreeg Arnout het idee om ons te trakteren. Twee minuten later kwamen we een hippe plek tegen. Bij een deugddoend drankje zagen we de zon ondergaan achter de berg die langs de andere kant van het meertje lag. Het was magnifiek. Op de terugweg was ik samen met meneer Briers en Robin ervan overtuigd dat de chauffeur verkeerd was gereden. We hadden een bord gezien waaruit bleek dat Kigali de andere kant uit was. De chauffeur was toch overtuigd en ik wedde voor een biertje dat hij mis was. Uiteindelijk had hij het bij het rechte eind. Ook meneer Briers snapt nog altijd niet hoe het kan. We stopten in Rwamagana aan het Dereva Hotel. Na heel wat gediscussieer over de prijs kwamen we toch overeen. Hier in Rwanda moet je dus 10 000 RWF meer betalen als je een koppel bent en dus waarschijnlijk gaat vrijen in het bed. Het blijft toch een echt conservatief land. Allemaal uitgehongerd gingen we aan tafel. Het duurde weer oneindig lang tot we het eten kregen. Ik had vis op zijn Indisch besteld maar kreeg het op zijn Provençaals. Als dessert koost ik geflambeerde pannenkoeken. Hadden ze niet meer. Dan wou ik geflambeerde banaan, hadden ze ook niet meer. Ik koos dan maar voor ananas. Ik kreeg maar een ontgoochelende portie. Ze kregen dus zeker geen fooi. Om tien uur ’s avonds werd de boel afgesloten. Daarna werden we ook nog eens door de bewaker buiten gekeken. Naar een leuke maar vermoeiende dag ga ik nu slapen.

Vandaag de laatste lesdag van de week met dan nog wel acht uur les. De leerlingen bakten er weer weinig van. Soms denk ik: wat heb je nu eigenlijk geleerd? Anderen klaren de klus in tien minuten. Deze morgen heb ik iemand voor de eerste keer straf gegeven. Ik had gezegd dat ik niemand aan de computer wou zien die de test al gemaakt had want we hebben anders veel te weinig computers. Deze jongen wou de test toch nog eens opnieuw doen. ’s Middags regelden we ticketjes voor de bus naar Gitarama. In de namiddag kwamen alle leerlingen uit het derde jaar als kippen naar binnen. Ik stuurde ze allemaal weer naar buiten. Bij de ene klas gaf ik een preek en vroeg ik: begrepen? Een stem zei keihard neen. Ik hoorde dat het een meisje was en liet dus alle jongens naar binnen gaan. Ik zou alle meisjes vijf bladzijden straf geven als ik niet wist wie het was. Uiteindelijk gaf het meisje toe. Ze schrijft tegen maandag een strafwerk waarin ze iets schrijft dat ze nog wil vertellen aan mij voor ik vertrek. Ik ben benieuwd. De twee leerlingen zullen de straf zeker schrijven want anders worden ze naar de directeur gestuurd. Eens naar de directeur gaan, betekent onmiddellijk van school gegooid worden. We verlieten de les iets vroeger om onze bus te halen. Robin en Bram stonden ons met een geweldige jeep en persoonlijke chauffeur op te achten. We reden naar het Iris-hotel in Kigali waar Arnout ons stond op te wachten. Het hotel was volzet maar ze belden iemand die ons naar een goede plek zou brengen. Een half uur later kwam de man ons halen, hij was ons even vergeten. De kamer was als een balzaal. We hadden een gemeenschappelijke keuken en living. We legden deze plek ook onmiddellijk vast voor volgende week. Samen met Arnout, meneer Briers en de chauffeur gingen we eten bij ‘Chez Robert’. Er was een super uitgebreid buffet dat overheerlijk smaakte. Ik nam voor het eerst koude groenten. Ik ben benieuwd of ik er morgen ziek van zal zijn. We aten tot we een zwaar gevoel hadden. Meneer Briers was zo vriendelijk om de rekening te betalen. Nu gaan we slapen want morgen gaan we op safari en vertrekken we al om 6u ’s morgens. Het moet zo vroeg als we de dieren willen zien en als we uit Kigali weg willen voor elf uur. Anders kunnen we niet meer weg door de gemeenschapsarbeid die elke laatste zaterdag van de maand plaatsvindt.