Djowse @ Rwanda

Vandaag hebben we de hele dag lesgegeven. Ik kreeg het strafwerk van het meisje die vorige week een felle bek had opgezet. Ik hou het tot in België, het is leuk om eens te weten wat door het hoofd van zo’n jonge studente omgaat. We gingen naar de markt achter lekkere banaantjes en brood voor morgen. Na de les bleven we nog praten met Emile, George en Gaudence. Later ook nog met de Zweedse mevrouw die de school een bezoekje bracht. Ik besloot om nog enkele foto’s te maken van de leerlingen die aan het sporten of aan het rondhangen waren, Sylvie bleef aan de ingang wachten. Ik heb nog veel gelachen met de leerlingen. De leerlingen zijn echt leuk. Ik praatte nog lang met Jacques, de jongen voor wie ik België de foto’s naar zijn vriend moet opsturen. We praatten nog met enkele leerkrachten en namen nog enkele foto’s. Ook van de soldaat met zijn geweer voor de school. Ik had nooit gedacht dat het ging mogen maar de man stemde onmiddellijk in. Daarna moest hij nog een foto maken van Sylvie en mij met twee leerkrachten. Zo grappig om hem het fototoestel te zien draaien in alle richtingen. Volgens mij was het de eerste keer dat de man een foto trok. Ook van Thomas, de supervriendelijke receptionist, maakten we een foto. We dronken op onze kamer een beker Belgische cola, die veel beter smaakt dan de cola hier. We aten samen met een Amerikaanse verpleegster en een Rwandese dokter. Ze waren echt super vriendelijk. De vrouw van de dokter woont in Antwerpen omdat hun zoontje ziek is en dat het dus beter is om daar verzorgd te worden. Hij vertelde over de reizen die hij al maakte. De verpleegster vertelde ook over haar werk. Ik besliste om mijn steriele naalden, kompressen en watten met haar mee te geven. Ik zou ze toch niet meer nodig hebben en in België al zeker niet. Ik geef haar donderdag ook nog de grote fles zeep waarbij je geen water nodig hebt. Zij is daar dringend naar op zoek omdat je dat hier nergens kan kopen. In ruil krijg ik dan nog een klein flesje waarmee ik de laatste dagen in Kigali zeker toe kom. Morgen onze laatste lesdag, ik kijk er met een gemengd gevoel naar toe. Ik zal iedereen zeker missen, maar ik ben wel blij dat de weken met 27u les per week dan wel voorbij zijn.

Om negen uur spraken we allemaal af om te ontbijten. Ik nam ervoor een superwarme douche. De serveuse begreep niet goed wat wij telkens bedoelden maar uiteindelijk kregen wel ons ontbijt met omelet. De confituur en het fruit ontbraken. Ik vroeg om het fruit en er was geen meer. Ik zei dat we dan ook niet de volle pot betaalden als dat ontbrak. Toen kwamen ze vijf minuten later toch met fruit af. Een beetje druk op de mensen kan hier nooit geen kwaad. Raar dat we nu wel bananen kregen want gisteren was het onmogelijk om die te flamberen. We maakten een wandeling door het dorpje Rwamagana. Voor het eerst eens een echt Afrikaans dorpje. We stopten even om een kerk te bekijken. Die zat echt overvol. Ik liep snel weer naar buiten en trok nog enkele foto’s van kindjes. In die kleine dorpjes doen ze niet liever dan op de foto staan en daarna de foto grondig bekijken. We weken af van de grote weg en kwamen echt in een arm gebied terecht waar ik echt mooie foto’s kon maken. Het begon plots hevig te regenen waardoor we schuilden onder een benzinestation. Arnout merkte terecht op dat wij veel meer plaats tussen laten als we in groep staan dan de Afrikanen. Die staan echt voortdurend tegen elkaar. Na de regenbui wandelden we terug naar het hotel en bestelden we het middagmaal. Toen we klaar waren en weer richting Kigali wilden vertrekken had de chauffeur net zijn maaltijd besteld. Toen hij klaar was vertrokken we weer voor een lange rit. Gisteren in Akagera was hij erg gejaagd in het park en reed hij overal snel, vandaag duidelijk niet. Op een weg waar je zeker negentig kon rijden, reed die voortdurend vijftig. Onderweg liet ik de chauffeur nog stoppen om sandwiches aan de kinderen uit te delen. Ik kreeg van meneer Briers ook chocolaatjes om uit te delen. Je ging de ogen van die kinderen moeten zien glunderen. Aan het stadion van Kigali namen we afscheid van Arnout. Hij trekt morgen door naar Uganda. Hopelijk ontmoeten we elkaar ooit nog eens. We reden naar het winkelcentrum van Kigali om brood te kopen. Meneer Briers trakteerde nog met een grote milkshake in het Bourbon-café, the place to be. Daarna namen we ook van hem afscheid. De chauffeur voerde Sylvie en ik naar de plaats om een bus te nemen naar Butare. De bus vertrok een twintigtal minuten later dan gepland en moest ook nog eens stoppen aan de garage omdat de ene deur helemaal vast zat. Na een rit van twee en een half uur kwamen we aan in Butare waar de elektriciteit weeral eens niet werkte.

Nu kan het aftellen pas echt beginnen. Volgende week zondag ben ik al om tien voor zeven ’s morgens terug in ons Belgenlandje!

We vertrokken deze ochtend heel vroeg op safari. Ik was totaal niet ziek van de groenten. Ik wou nog een warme douche nemen maar we hadden gisteren vergeten de boiler aan te leggen. Het brood was beschimmeld dus at ik maar een oude sandwich. Ik zat samen met Arnout op de achterbank. Het was best een gezellige rit tot in Akagera. Onderweg hield de politie ons tegen en vroeg de politieman waarom de chauffeur geen gemeenschapswerk deed. Hij vertelde dat wij dringend naar Akagera moesten om een onderzoek te doen. Daar aangekomen kregen we weer een persoonlijke gids. De vrouw nam vooraan plaats in de auto. Ze vertelde bitter weinig over de dieren. We gingen eerst de giraffen spotten. Na een twintigtal minuten zagen we de eerste. Bleek de hele kudde er te zijn. We konden heel dicht bij de giraffen komen en konden mooie foto’s maken. Niet veel later zagen we een kudde antilopen en een kudde buffels. Daarna vervolgden we onze tocht. We kwamen enkele aapjes tegen langs de weg. We reden naar een meertje waar we nijlpaarden zagen. We vroegen een Duitse vrouw om een foto van onze groep te maken. Die liet ons zo’n rare beweging maken dat de foto’s afschuwelijk zijn. Daarna zetten we de trip verder. Nu gingen we olifanten zoeken. We reden langs verschrikkelijke weggetjes waardoor mijn kont voortdurend zeer deed. Maar daar tegenover zagen we wel ongelofelijk prachtige savannelandschappen. Soms kregen we wel last van irritante steekvliegen. Arnouts favoriete bezigheid was dan ook de beestjes doodmeppen. We kregen geen olifanten te zien maar kwamen wel heel dicht bij zebra’s, antilopen, tobies en heel wat andere hertachtigen. Naar het einde toe werd de weg alsmaar slechter en begon iedereen stram te worden. Het park was zeker de moeite waard maar vraag me niet om morgen weer een hele dag in de jeep te zitten bij een temperatuur van 35° buiten en 43° in de auto. In het hele park, dat de meest toeristische plek van Rwanda is, kon je nergens iets kopen om te eten of te drinken. Toen we het hele park gekruist hadden en op een normale weg terugkeerden, kreeg Arnout het idee om ons te trakteren. Twee minuten later kwamen we een hippe plek tegen. Bij een deugddoend drankje zagen we de zon ondergaan achter de berg die langs de andere kant van het meertje lag. Het was magnifiek. Op de terugweg was ik samen met meneer Briers en Robin ervan overtuigd dat de chauffeur verkeerd was gereden. We hadden een bord gezien waaruit bleek dat Kigali de andere kant uit was. De chauffeur was toch overtuigd en ik wedde voor een biertje dat hij mis was. Uiteindelijk had hij het bij het rechte eind. Ook meneer Briers snapt nog altijd niet hoe het kan. We stopten in Rwamagana aan het Dereva Hotel. Na heel wat gediscussieer over de prijs kwamen we toch overeen. Hier in Rwanda moet je dus 10 000 RWF meer betalen als je een koppel bent en dus waarschijnlijk gaat vrijen in het bed. Het blijft toch een echt conservatief land. Allemaal uitgehongerd gingen we aan tafel. Het duurde weer oneindig lang tot we het eten kregen. Ik had vis op zijn Indisch besteld maar kreeg het op zijn Provençaals. Als dessert koost ik geflambeerde pannenkoeken. Hadden ze niet meer. Dan wou ik geflambeerde banaan, hadden ze ook niet meer. Ik koos dan maar voor ananas. Ik kreeg maar een ontgoochelende portie. Ze kregen dus zeker geen fooi. Om tien uur ’s avonds werd de boel afgesloten. Daarna werden we ook nog eens door de bewaker buiten gekeken. Naar een leuke maar vermoeiende dag ga ik nu slapen.

Vandaag de laatste lesdag van de week met dan nog wel acht uur les. De leerlingen bakten er weer weinig van. Soms denk ik: wat heb je nu eigenlijk geleerd? Anderen klaren de klus in tien minuten. Deze morgen heb ik iemand voor de eerste keer straf gegeven. Ik had gezegd dat ik niemand aan de computer wou zien die de test al gemaakt had want we hebben anders veel te weinig computers. Deze jongen wou de test toch nog eens opnieuw doen. ’s Middags regelden we ticketjes voor de bus naar Gitarama. In de namiddag kwamen alle leerlingen uit het derde jaar als kippen naar binnen. Ik stuurde ze allemaal weer naar buiten. Bij de ene klas gaf ik een preek en vroeg ik: begrepen? Een stem zei keihard neen. Ik hoorde dat het een meisje was en liet dus alle jongens naar binnen gaan. Ik zou alle meisjes vijf bladzijden straf geven als ik niet wist wie het was. Uiteindelijk gaf het meisje toe. Ze schrijft tegen maandag een strafwerk waarin ze iets schrijft dat ze nog wil vertellen aan mij voor ik vertrek. Ik ben benieuwd. De twee leerlingen zullen de straf zeker schrijven want anders worden ze naar de directeur gestuurd. Eens naar de directeur gaan, betekent onmiddellijk van school gegooid worden. We verlieten de les iets vroeger om onze bus te halen. Robin en Bram stonden ons met een geweldige jeep en persoonlijke chauffeur op te achten. We reden naar het Iris-hotel in Kigali waar Arnout ons stond op te wachten. Het hotel was volzet maar ze belden iemand die ons naar een goede plek zou brengen. Een half uur later kwam de man ons halen, hij was ons even vergeten. De kamer was als een balzaal. We hadden een gemeenschappelijke keuken en living. We legden deze plek ook onmiddellijk vast voor volgende week. Samen met Arnout, meneer Briers en de chauffeur gingen we eten bij ‘Chez Robert’. Er was een super uitgebreid buffet dat overheerlijk smaakte. Ik nam voor het eerst koude groenten. Ik ben benieuwd of ik er morgen ziek van zal zijn. We aten tot we een zwaar gevoel hadden. Meneer Briers was zo vriendelijk om de rekening te betalen. Nu gaan we slapen want morgen gaan we op safari en vertrekken we al om 6u ’s morgens. Het moet zo vroeg als we de dieren willen zien en als we uit Kigali weg willen voor elf uur. Anders kunnen we niet meer weg door de gemeenschapsarbeid die elke laatste zaterdag van de maand plaatsvindt.

Vandaag vertrokken we een uur vroeger naar het school dan dat we moesten om zo nog even op het internet te kunnen want ’s morgens vroeg werkt het meestal het best. We komen in de klas en zien de leerlingen zitten maar wij hadden helemaal geen les. Ze hadden ons het verkeerde uur doorgegeven. Het tweede uur hadden we dan een springuur. Toen ik toen online was, trof ik Brechten aan. We hadden elkaar superveel te vertellen. Ik kijk al uit naar ons avondje Brugge als ik terug ben. Daarna nog een beetje toetsen gegeven aan de leerlingen. De directeur kwam vragen wanneer het nu ons laatste lesdag is. Dinsdag dus. Hij vertelde dat er nog een afscheidsfeest ging zijn waar leerlingen gingen dansen voor ons en ze hadden nog enkele cadeautjes voor ons. We kijken er al naar uit. Wij hebben natuurlijk ook nog al onze boeken en balpennen om hen cadeau te doen. We houden ze tot dan zodat we ook iets kunnen teruggeven. Toen arriveerde meneer Briers. Na de les begonnen de leerlingen handtekeningen te vragen omdat het onze laatste les was. Ik vind het echt jammer om afscheid te moeten van al deze toffe sociale leerlingen. Konden ze in België ook maar eens een babbeltje komen maken met de leerkracht. ’s Middags gingen we samen met meneer Briers naar de markt en naar de winkel. We lieten hem proeven van de lekkere Sambusa’s. Hij vertelde ons dat het rapport dat de directeur hem gegeven had over ons heel goed was, dat er niets op te merken viel. Daar zijn wij natuurlijk heel blij om. Na een super gezellig middagmaal waarbij we veel lachten gingen we terug naar de les. We namen na een uurtje afscheid van meneer Briers. Na de lesdag kwamen een heleboel leerkrachten het computerlokaal binnen. Ze wilden allemaal nog een babbeltje met ons maken. We kregen van meneer Briers een hele zak met chocolaatjes en begonnen deze dus al uit te delen. Ze waren allemaal heel blij. Toen we uiteindelijk om zes uur op onze kamer arriveerden bekeken we Sylvie haar postpakket. Dieter had dat naar meneer Briers opgestuurd en hij had het deze middag gegeven. We troffen nog meer lekkere chocolaatjes, cacaopoeder en een CD. Nog een kaartje voor Sylvie en een boek. Gelukkig mag ik van Sylvie meegenieten van de chocolaatjes en de cacaopoeder. Dank u wel, Dieter! Na het vele snoepen werkten we nog de opdracht van Geogebra af. We gingen nog eten bij kaarslicht want de elektriciteit viel de hele tijd uit. Ook het overvriendelijke personeel gaven we elk een chocolaatje. Deze mensen zorgden er altijd voor dat wij het hier naar onze zin hadden. Momenteel ben ik naar een goede CD aan het luisteren. Voor de liefhebbers, het is Sawdust van The Killers. Ik ga nu nog de tekst typen voor een jongen van een van ons klassen die wil meedoen aan een schrijfwedstrijd maar die niet vlug kan typen.

Vandaag eens tot negen uur geslapen. Na een verfrissende douche gaven we test in het vijfde. Daarna kwam er een klas binnen die naar een film van biologie kwam kijken. Emile, de leerkracht die ook leerkracht informatica is, zag dat wij nog aanwezig waren en we mochten nog een uurtje informatica geven. In de namiddag hadden deze leerlingen test en we maakten nog een herhalingsoefening. Ze haalden dan ook schitterende punten op de test. Niemand had minder dan zeven op tien. De leerlingen vonden het echt jammer dat het de laatste les was. Ze wensten ons allemaal een goede reis toe. Deze klas was echt mijn lievelingsklas. Na de les was er eens connectie met het internet en Sylvie en ik bleven nog even zitten. Plots zaten er leerlingen naast ons. Bij mij zat de jongen die ik een schema had gegeven om te leren typen. Toen ik aan het chatten was vond hij het blijkbaar fascinerend om naar mijn vingers te kijken. Nog fascinerender vond hij mijn MP3-speler. Na de les nog wat papierwerk gedaan. Meneer Briers belde op dat hij in het land is en dat hij ons morgen komt bezoeken. We haalden brood en lekkere bouletjes. Ik kreeg nog een telefoontje van Arnout om te vragen of alles nu in orde was voor Akagera. ‘k Ben echt blij dat de Nederlander ons vergezelt. Ik ga weer twee avonden met enorm interessante gesprekken tegemoet. Het avondeten was weer hetzelfde als anders. Toen we gingen betalen zei ik tegen de jongen dat we gisteren slechts 1800 frank betaalden (de juffrouw gisteren zei plots dat we nog korting kregen) en dat ik nu ook maar 1800 frank wou betalen. Tot mijn grote verbazing was hij onmiddellijk akkoord. Hij vroeg niet eens hoe het kwam dat we minder moesten betalen. Sylvie en ik hebben deze avond nog veel gelachen.

Karen & Bieke: Pieterjan vertelde vandaag dat het weer Renoquiz is. Gaan we niet weer meedoen met de bende van de bosklappers? Zouden jullie het anders niet regelen? Laat iets weten ee.

Vandaag moesten we slechts twee uurtjes lesgeven. Nog steeds niet veel kunnen posten omdat het internet hier voortdurend aan en uit gaat. Na het middageten ging ik alleen een wandeling maken en ik bedacht me dat ik wel eens een lagere school wou zien hier. Ik vond een pleintje waar drie schooltjes gevestigd waren. Ik bezocht eerst de privé-school. De leerlingen van het vijfde leerjaar poseerden samen met de juf voor de foto en ik moest me voorstellen en zeggen vanuit welk land ik kwam. Er waren niet veel leerlingen aanwezig omdat kinderen soms ver wonen van deze school en ze dan ’s middags niet meer terugkomen. In de namiddag is er dus enkel herhaling van de geziene leerstof. Ik schrok van de moeilijkheidsgraad van de leerstof. De leerstof voor de test van biologie werd herhaald. Ik zag het volledige uitscheidingsstelsel, iets dat bij ons waarschijnlijk in het tweede middelbaar aan bod komt. Ook het Frans van de leerlingen was van heel hoog niveau. Ze kenden echt alle tijden, zelfs de Passé Simple, een tijd die ik enkel moest kunnen herkennen in het middelbaar. De leerlingen waren wel heel rumoerig. Voortdurend knipperen met hun vinger, voor hun bank springen, roepen om toch maar het antwoord te mogen geven. De lerares kwam boos en nam een stok. De leerlingen die stoorden kregen een slag met deze stok. Ze vroeg of dat bij ons ook bestond. Ze vond het grappig dat het bij ons verboden was. Ik wou terug verder wandelen maar een leerling van het eerste leerjaar kwam me achterna. Hij brabbelde iets in het Kinyarwanda dat ik niet begreep. Ik dacht dat hij waarschijnlijk gestuurd was door een leerkracht want anders loopt een kind niet plots de klas uit. Ik volgde de leerling tot aan zijn klas. Deze keer kwam ik in een publieke school terecht. De infrastructuur was heel wat beter dan van de privé-school. Maar hier zaten natuurlijk veel meer kinderen want ze willen niemand weigeren. Ze legde me uit hoe ze in het eerste leerjaar te werk ging. De leerlingen waren echt superschattig. Ik zag 43 kinderen hun eerste rekensommetjes maken. Daarna bezocht ik nog het vierde leerjaar van de publieke school. De leerlingen wilden zoveel mogelijk op de foto. Ze mochten vijf minuten vragen stellen. Ik zat op een bakje op het einde van de klas en de lerares kwam naast mij zitten. Ze vroeg wat ik hier deed en zei als ze hier computers hadden dat ze mij ging mailen om ook daar les te gaan geven. Ze vertelde ook dat ze eigenlijk niet zo graag les gaf en dat zag je ook wel. Jammer voor de leerlingen. Ik wandelde terug naar het hotel want niet veel later kwam Gaudence ons halen om naar haar thuis te gaan. Het was wel een tijdje wandelen. Langs de weg kwamen we kindjes tegen die ons de hele tijd gevolgd hebben. Gelukkig had ik deze keer mijn koekjes bij. Altijd zo leuk als je die glunderende ogen ziet. Gaudence liet ons alle planten van de tuin zien en ik nam heel veel foto’s, maar ik ken mezelf, ik weet nu al niet meer wat welke plant is. Ze toonde ons het hele huis dat er naar Rwandese normen echt goed uitzag. Er werd ons echte Rwandese thee aangeboden die ook nog lekker smaakte. Wij waren in blijde verwachting voor de rest van de maaltijd. Dit sloeg helaas tegen. Gaudence had ervoor gezorgd dat we een typisch Rwandese maaltijd kregen. Het smaakte afschuwelijk. Hier heb je een verschil tussen aardappelen en zachte aardappelen. We kregen het laatste en het smaakte zoet en had een verschrikkelijk raar gevoel in je mond. Als groenten kregen we maniok. Het goedje smaakte echt slecht, ik moest mij inhouden om niet te wurgen. Sylvie vond dit nog eetbaar. Gaudence zag aan mijn gezicht dat het mij niet smaakte maar ze vond het niet erg. Ze zei dat het normaal was omdat het de eerste keer was. Opgelucht kon ik dit dus laten liggen. Ik at een beetje van de aardappel. Toen het plots te donker werd – het huis heeft geen elektriciteit – ging Gaudence kaarsen halen. Vlug heb ik meer dan een halve aardappel in een zakdoek gedaan en in mijn handtas gedaan. Daarna volgde een deeg van maniok. Nog slechter dan de beide dingen van ervoor. Dit was echt niet te slikken. We zeiden dat we al heel wat gegeten hadden en dat we niet veel honger meer hadden. Weer een smoes om het niet te moeten opeten. Ik kreeg telefoon van Arnout en die moest verschrikkelijk lachen om de eet-historie. Daarna namen we nog wat foto’s en gingen we naar beneden om een moto-taxi te nemen. Echt superleuk deze taxi’s. Terug in het hotel, waren we blij dat het eten nog niet geserveerd was en namen we plaats aan tafel. Daarna werkte ik nog wat voor school en nu ga ik slapen.

Vandaag was het iets lastiger om op te staan. We gaven eerst wat les. Na de pauze gaf de directeur een speech aan de leerlingen en daarna vielen de lessen voor het eerste en het vierde jaar weg. Ze kregen twee uur de tijd om het schoolreglement te noteren in hun schrift. De leerkrachten die normaal lesgaven aan deze leerlingen moesten dit begeleiden. Wij hadden net twee eerste jaren. Ik schreef de tekst over op het bord die ik gekregen had in het Kinyarwanda. Ik wist dus totaal niet wat ik aan het noteren was. Daarna kwam Arnout ons bezoeken. Sylvie en George bleven bij de klas terwijl ik een rondleiding gaf in de school. Bij het zwembad aangekomen had ik enorm veel zin om erin te springen maar dat mag nog steeds niet. In de namiddag hadden alle klassen test. Alleen viel na een kwartier van het eerste lesuur de elektriciteit uit voor de rest van de dag. De toetsen zijn verschoven naar volgende week en de leerlingen mochten weer vragen stellen. In de laatste klas zijn we nog veel langer blijven zitten. Ik zat op een stoeltje tussen de leerlingen en zij leerden mij Kinyarwanda en ik leerde hen Nederlands. Het eerste dat ik moest vertalen was “Je t’aime”. Ze zijn apetrots op wat ze kunnen. Na de les deed ik een powerdutje. Sylvie en ik gingen nog op zoek naar internet maar in beide cybercafé’s werkte het slecht. Daarom dat er dus sinds vrijdag nog niets gepost is op mijn blog. Toen we in het restaurant van ons hotel aankwamen zat de Chinees al op ons te wachten. Daarna nog even bij Arnout op de kamer gezeten. Ik moest nog een liedje laten horen dat ik gisteren beloofd had en hij heeft me ook echt schitterende muziek laten horen. Zelfs de gospel vond ik echt mooi. De jongeman slaagt er wel telkens in om het diepste uit mijn hart te halen. Een magnifieke gast, mensen als hem wil ik nog meer ontmoeten.

Deze morgen konden we uitslapen maar om zeven uur was ik klaar wakker. Niet moeilijk ook, ik word hier nooit moe. We beslisten om te gaan zwemmen. Ik heb de tot vier uur in de zon gelegen en af en toe een duik in het zwembad genomen. Alle liedjes van mijn MP3-speler werden beluisterd. Ik smeerde mij in met zonnecrème van KSA Bikschote maar toch verbrandde ik. We gingen nog brood kopen en langs de weg zag ik een grote bijeenkomst van de Scouts die sjaaltjes droegen die bij ons de leiding van de KSA draagt. Daar heb ik bewijsmateriaal van genomen. Na het douchen kwam ik Arnout nog tegen en we spraken af om samen te gaan eten in het hotel. We wisselden nog eerst foto’s uit en gingen eten. Na het avondmaal zaten we nog even te praten toen Sylvie ging slapen. We besloten ons dan maar op het terras te zetten. Ik vond het de ideale gelegenheid om de Baileys uit te halen die ik tot nu toe had gespaard. Samen met wat fruit hebben we lang zitten kletsen. Een echt aangenaam gesprek tot nog wel 1u 30. Het is dus welgeteld de tweede keer in vier weken tijd dat ik zolang opblijf. Morgenavond hebben we terug afgesproken want dinsdag trekt hij verder.

Doordat we gisteren zo vroeg zijn gaan slapen was ik om zes uur al klaar wakker. Mijn buik deed ongelofelijk pijn. Ik heb een uur op het toilet gezeten en had ongelofelijke sproeipoep. Eigenlijk kwam het ons nog goed uit ook. Sylvie belde naar Gaudence om te zeggen dat ik te ziek was om naar de kerk te gaan. Ze wilde mij onmiddellijk bezoeken maar dat vonden we niet nodig. Sylvie ging om toiletpapier naar de receptie en daar wilden ze mij onmiddellijk naar het ziekenhuis sturen. Dat was allemaal niet nodig. Twee Imodiums en het probleem was verdwenen. Ik at op mijn gemak en dronk nog een halve liter water met zout om vocht op te houden. Later op de dag heb ik nog zo’n halve liter gedronken. Ik heb de hele dag niet meer naar het wc gemoeten. We deden nog inkopen voor de jongens arriveerden. Met hen gingen we naar hotel Credo om te zwemmen want het was fantastisch goed weer. Na een duik in het zwembad trokken de wolken over en begon het keihard te regenen. We aten nog iets en keerden terug naar het hotel. Ik deed iets warmere kleren aan en ging eens op het terras kijken. De zon begon weer te schijnen. Sylvie en de jongens gingen souvenirs kopen, ik bleef in het hotel om te zonnen en naar muziek te luisteren. Ik was blij om even alleen te zijn. Ik praatte nog even met Arnout, een van de Hollanders. De andere drie waren nu terug richting Nederland terwijl hij hier nog drie weken blijft om te reizen. Ik nam een warme douche en las nog een beetje in mijn boek. Sylvie en ik aten sandwiches omdat dat beter is voor onze buik en gingen nog mee met de jongens naar hotel Ibis waar zij iets aten. Ik had ongelofelijk veel zin om uit te gaan maar weer niemand die mee wou. Bosco belde nog wanneer we terug in Kigali waren en daarna belde Hoessein om te vragen of ik vanavond ging dansen. Neen dus, het is tien uur en ik zit hier weer op die hotelkamer. Binnen vijf minuten gaan ze allemaal slapen en dan zit ik hier weer. Weer Patience spelen om mezelf bezig te houden. Maar nu kan het aftellen beginnen om naar huis te gaan en terug veel uit te gaan want ik moet al deze schade zeker inhalen.