Djowse @ Rwanda

Na het landen geraakten we snel door de paspoortcontroles. Eventjes wachten op onze bagage en dan zagen we de familie terug. Bij moeke kregen we een super lekker en groot ontbijt. Daarna werd ik verplicht een douche te nemen omdat er nog bezoek kwam. De eerste was Harald. De beste verrassing van deze dag was dat Gaëlle en Pieterjan plots voor de deur stonden.

Door het geweldige feest van gisteren pas rond twaalf uur opgestaan. Robin en ik hadden in het huis van Dries blijven slapen omdat we het niet meer zagen zitten om nog naar huis te keren. We wandelden op ons gemak naar huis en kwamen Sylvie en Bram tegen. Die vertrokken naar Katrien waar we getrakteerd werden op een middagmaal. Robin en ik namen nog eerst een douche. Het eten bij Katrien was heel erg lekker. We zagen nu ook eindelijk eens haar zoon waar ze zoveel over verteld had. Ik maakte mijn valies en we trokken nog een laatste keer Kigali in. Bram en Sylvie gingen onmiddellijk naar het Bourbon-café terwijl Robin en ik eerst nog het Lotto-gebouw gingen bezoeken. Ik wou een ticketje kopen voor de Lotto-club maar dat is niet gelukt. De man had enkel een bureau en in het centrum was het nog onmogelijk om een ticketje te kopen. Hij wou ons naar een winkel voeren maar daar hadden we helaas geen tijd voor. De overvriendelijke man legde ons wel zorgvuldig uit hoe het werkte. Als ik het goed begrepen kon je er wedden op voetbalwedstrijden en paarden maar het andere heb ik niet begrepen. We zochten Sylvie en Bram op en ik verwende mezelf met een groot stuk chocoladetaart en een warme chocolademelk. Uiteindelijk was het tijd om naar de guesthouse terug te keren want Sigurd kwam ons om 18u halen om naar de luchthaven te gaan. Daar aangekomen moesten we ontzettend lang wachten. We kwamen heel wat controles tegen. Bij het wegen van de bagage hadden we echter een probleem. De valies van Bram woog volgens de vrouw veel te veel. We wogen die zelf opnieuw en zagen dat die slechts 26 kg woog. De mevrouw had vergeten de bagage van de voorganger af te trekken. Konden we door haar fout weer in de rij gaan staan. Uiteindelijk vertrok het vliegtuig met meer dan een uur vertraging. Onderweg naar Nairobi kregen we normaal enkel een sandwich en een watertje. Er was echter één vrouw bij die ook de vorige keer onze stewardess was. Ze kwam af met vier glaasjes champagne voor ons. We voelden ons eventjes VIP. Na het landen in Nairobi kregen we een uitgebreide maaltijd. Na een lekkere Baileys hoopte ik snel de slaap te vatten. Zittend slapen is toch niets voor mij. Ik legde mij op de grond maar dat mocht niet. We kregen nog een mini-ontbijt voor we landden.

Vandaag namen we allemaal samen een uitgebreid ontbijt die de huisvrouw voor ons had klaargemaakt. Na het ontbijt trokken we richting Cercle Sportif. We passeerden langs de Gardienne waar we onze voorraad drank insloegen om mee te nemen naar België. Toen we aan de Cercle Sportif aankwamen werden in elk klein winkeltje uitgenodigd om toch maar iets te kopen. Ik kocht nog enkele cadeautjes en kan nu met een gerust hart naar België vertrekken. Na het middagmaal gingen we eerst nog eens de plaats waar de tien Belgische blauwhelmen vermoord zijn bezoeken maar het was veel te mooi weer en we beslisten om nog een middagje te zonnen. Na een uitgebreide douche en een goed avondmaal vertrokken we naar de receptie van de VVOB. Een leuke receptie met heel veel drank. Rond negen uur verhuisden we naar de buren, Dries dus en begonnen we aan een spetterend feestje. Heb zelden zo’n feest meegemaakt.

Vandaag werd ik rond zeven uur wakker. We maakten verder onze koffers en namen ook uitgebreid te tijd om te ontbijten. Daarna gingen we nog naar de markt om maracuja’s te kopen. Onderweg kwamen we drie straatkinderen tegen. Ik besliste om drie sandwiches te halen van op onze kamer. Ik belegde ze nog met een dikke laag confituur. De ogen van de kinderen blonken. Ik vroeg of ze iets wilden om te drinken. Ik ging een grote fles water halen. In een halve minuut was de fles leeg, ze moeten echt ongelofelijke dorst gehad hebben. Ik bleef nog even bij de kinderen zitten en probeerde ermee te praten maar dat is echt moeilijk want ze kennen maar enkele zinnetjes Frans. Emile kwam om tien uur ons helpen met de bagage en onderweg kwamen we nog Gaudence tegen. Best dat we elk twee plaatsen besteld hadden op de bus zodat we nog comfortabel zaten. De busrit duurde twee uur. In Kigali regelde een man die op de bus zat een taxi voor ons. Toen alle bagage gelost was, had ik ongelofelijk honger. De vrouw van de guesthouse maakte lekkere omelet voor ons klaar. Daarna gingen we onze vliegreis bevestigen bij SN Brussels Airlines. Sylvie en ik wandelden door tot aan het winkelcentrum en kochten nog enkele geschenkjes. We beslisten om nog een grote chocolademelk te drinken in het Bourbon-café. Kigali is duidelijk veel warmer dan Butare en toen we terug aankwamen aan de guesthouse deed ik mijn bikini aan en genoot nog van de zon. Een uurtje later arriveerden Bram en Robin. Ik en Bram zaten buiten nog lang te babbelen. Daarna namen we een douche en maakten we zelf spaghetti klaar. Het smaakte heerlijk. Na het avondeten gingen we nog iets drinken bij Chez Robert. Terug thuis gingen Robin en Sylvie slapen terwijl Bram en ik nog lang in de living hebben zitten kletsen. We hebben heel veel gelachen en kijken beiden ongelofelijk uit naar het feestje morgen bij Dries thuis. We hebben besloten te blijven tot de laatsten!

Deze ochtend gingen we eens uitslapen. Dat was weer gerekend zonder de Rwandezen. Om acht uur begon een conferentie in de zaal op het einde van de gang. Ze begonnen luidop te bidden en te zingen. Ik ben dan maar opgestaan en een douche genomen. Na het eten maakte ik het grootste deel van mijn koffer. Het kan er allemaal goed in! Ik heb nog plaats over voor de dingen die ik nog moet kopen in Kigali. Het was super mooi weer en wij hebben dan maar eens de toerist afgegeven. In een kort rokje en een topje trokken we erop uit. Ik denk dat we terug de attractie van de dag waren maar mij lachen daar nu al om. We gingen nog naar het museum om enkele geschenkjes te kopen. Na de middag bezochten we nog eens de school omdat we beloofd hadden nog de foto’s te brengen van gisterenavond. Na enkele minuten viel de elektriciteit weer uit en was het gedaan voor de hele namiddag. We hebben dan nog lang met George zitten babbelen. De man heeft echt zijn hart op de juiste plaats. Hij heeft al heel wat kinderen aangenomen die geen familie meer hebben sinds de genocide. We praten nog eventjes met andere leerkrachten. We vertrokken in de regen naar de supermarkt voor brood. Hier is dat dus heel uitzonderlijk dat je door de regen loopt. Ze denken dat je daar malaria van krijgt. We beslisten onderweg dat we nog een pannenkoek gingen eten met een warme chocomelk in het Ibis-hotel. Daarna wisselden we nog enkele foto’s uit en namen we het avondeten in het hotel. Ik bracht nog enkele dingen naar de verpleegster die zij wel zou kunnen gebruiken. Hoessein belde nog of het mogelijk was om mij nog eens te zien voor ik vertrok. We hebben lang zitten kletsen. De hemel zag er deze avond echt prachtig uit. Ik heb nog geprobeerd om er foto’s van te trekken maar dat is helaas niet gelukt.

De laatste schooldag. We hadden slechts drie uurtjes les. Na het eerste lesuur hadden we twee springuren. Er kwam eindelijk iemand eens werken aan het internet. Het enige probleem dat er is, is dat ze een nieuwe modem nodig hebben want met een andere modem werkte het perfect. Ik besliste om het zesde jaar een powerpointvoorstelling te laten maken over België waarbij ze foto’s opzochten op het internet. Na tien minuten kwam George de modem wegnemen en opnieuw de oude installeren. Het was al gedaan met het goedwerkende internet. Gelukkig had ik al een kaart van het internet afgehaald, ik heb dan maar een beetje uitleg gegeven over ons land. Na onze les waren de leerlingen vrij. Ze wilden nog een beetje in de computerklas blijven en met ons praten. Maar ze moesten terug naar hun klas. We zijn hen dan maar gevolgd. Ik trok vele foto’s van de toch zo lieve klas. En elke jongen wou een foto van hem en mij persoonlijk. Wat ben ik met al deze foto’s? Ze willen vrijdag samen met mij uitgaan in Kigali. Ik heb gezegd dat het geen enkel probleem is, ze moeten mij maar bellen. Volgens mij zal het hen nooit lukken. Na de middag moesten we nog een toets afnemen in het derde jaar maar er was geen elektriciteit door het onweer. Dan maar nog een beetje gebabbeld met de leerlingen. Ze deelden mij mee dat Patience, een jongen van de klas, liefdesverdriet zal hebben als ik vertrek. Ik heb hem beloofd de foto van hem en mij te mailen. Na de les gingen we ticketjes kopen voor onze busrit donderdag naar Kigali. We beslisten om elk twee plaatsen te reserveren want al onze bagage moet ook mee. Onderweg kwamen we gevangenen tegen in hun roze pakjes. Ik wou daar wel een foto van hebben en had geluk dat net twee mensen mij om uitleg van mijn fototoestel kwamen vragen. Ik deed alsof ik hen alles toonde en trok een foto. De bewaakster had het gezien en kwam met een boos gezicht op ons af. Ze deed boos tegen de twee andere mensen maar ze durfde tegen ons niets zeggen. Waarschijnlijk kon ze geen Frans of Engels waardoor we haar toch niet zouden begrijpen. Het voordeel om hier een blanke te zijn. De politie is hier soms bang van je omdat je hun toch niet begrijpt. Om vijf uur werden we in school verwacht voor een afscheidsfeestje. Het was uiteindelijk na zeven uur voor we eindelijk het lokaal binnen konden waar het allemaal ging gebeuren. Ze kwamen drankjes brengen. Een groep leerlingen kwam binnen en begon typisch Rwandees te dansen in typische Rwandese klederdracht. Het was echt ongelofelijk tof. Op het einde werden we zelfs uitgenodigd om mee te dansen. Dat konden we niet weigeren. Na heel wat speeches, ook een van ons, kregen we een heel lekker avondmaal. Het was de tweede keer dat ik een geitenbrochette at maar het is nu wel genoeg geweest. Ze bakken hun vlees hier zo hard dat het echt taai is. Geen geitjes meer voor mij. Ze vroegen of we zin hadden in wijn. Dat had ik wel, het is de eerste keer dat ik wijn drink na onze vliegreis. We kregen een fles van twee liter. Volgens mij is dat hier toch een duur geschenk want wijn is heel erg duur in Rwanda. De directeur gaf dan nog een lange speech waarin hij ons ophemelde alom. Ik moest er eigenlijk wel om lachen. Wij zijn nu gepromoveerd tot Belgische ambassadeurs van de school. Daarna werd er muziek opgelegd waarop we uitgenodigd werden om te dansen. Ze dansen hier toch anders dan bij ons. George en Emile wilden voortdurend foto’s trekken met onze fototoestellen. Ik mag alle foto’s wissen. Ze bewegen veel te veel als ze foto’s trekken of ze trekken foto’s waarbij ons hoofd ontbreekt. Echt grappig om hen te zien sukkelen met iets dat voor ons zo evident is. Na het feestje vroegen ze of het nodig was om ons naar huis te voeren. Dat is natuurlijk niet nodig want ons hotel ligt gewoon aan de andere kant van de straat. Emile vergezelde ons nog tot aan het hotel. Nu nog een beetje foto’s wissen en dan ga ik slapen.