De laatste schooldag. We hadden slechts drie uurtjes les. Na het eerste lesuur hadden we twee springuren. Er kwam eindelijk iemand eens werken aan het internet. Het enige probleem dat er is, is dat ze een nieuwe modem nodig hebben want met een andere modem werkte het perfect. Ik besliste om het zesde jaar een powerpointvoorstelling te laten maken over België waarbij ze foto’s opzochten op het internet. Na tien minuten kwam George de modem wegnemen en opnieuw de oude installeren. Het was al gedaan met het goedwerkende internet. Gelukkig had ik al een kaart van het internet afgehaald, ik heb dan maar een beetje uitleg gegeven over ons land. Na onze les waren de leerlingen vrij. Ze wilden nog een beetje in de computerklas blijven en met ons praten. Maar ze moesten terug naar hun klas. We zijn hen dan maar gevolgd. Ik trok vele foto’s van de toch zo lieve klas. En elke jongen wou een foto van hem en mij persoonlijk. Wat ben ik met al deze foto’s? Ze willen vrijdag samen met mij uitgaan in Kigali. Ik heb gezegd dat het geen enkel probleem is, ze moeten mij maar bellen. Volgens mij zal het hen nooit lukken. Na de middag moesten we nog een toets afnemen in het derde jaar maar er was geen elektriciteit door het onweer. Dan maar nog een beetje gebabbeld met de leerlingen. Ze deelden mij mee dat Patience, een jongen van de klas, liefdesverdriet zal hebben als ik vertrek. Ik heb hem beloofd de foto van hem en mij te mailen. Na de les gingen we ticketjes kopen voor onze busrit donderdag naar Kigali. We beslisten om elk twee plaatsen te reserveren want al onze bagage moet ook mee. Onderweg kwamen we gevangenen tegen in hun roze pakjes. Ik wou daar wel een foto van hebben en had geluk dat net twee mensen mij om uitleg van mijn fototoestel kwamen vragen. Ik deed alsof ik hen alles toonde en trok een foto. De bewaakster had het gezien en kwam met een boos gezicht op ons af. Ze deed boos tegen de twee andere mensen maar ze durfde tegen ons niets zeggen. Waarschijnlijk kon ze geen Frans of Engels waardoor we haar toch niet zouden begrijpen. Het voordeel om hier een blanke te zijn. De politie is hier soms bang van je omdat je hun toch niet begrijpt. Om vijf uur werden we in school verwacht voor een afscheidsfeestje. Het was uiteindelijk na zeven uur voor we eindelijk het lokaal binnen konden waar het allemaal ging gebeuren. Ze kwamen drankjes brengen. Een groep leerlingen kwam binnen en begon typisch Rwandees te dansen in typische Rwandese klederdracht. Het was echt ongelofelijk tof. Op het einde werden we zelfs uitgenodigd om mee te dansen. Dat konden we niet weigeren. Na heel wat speeches, ook een van ons, kregen we een heel lekker avondmaal. Het was de tweede keer dat ik een geitenbrochette at maar het is nu wel genoeg geweest. Ze bakken hun vlees hier zo hard dat het echt taai is. Geen geitjes meer voor mij. Ze vroegen of we zin hadden in wijn. Dat had ik wel, het is de eerste keer dat ik wijn drink na onze vliegreis. We kregen een fles van twee liter. Volgens mij is dat hier toch een duur geschenk want wijn is heel erg duur in Rwanda. De directeur gaf dan nog een lange speech waarin hij ons ophemelde alom. Ik moest er eigenlijk wel om lachen. Wij zijn nu gepromoveerd tot Belgische ambassadeurs van de school. Daarna werd er muziek opgelegd waarop we uitgenodigd werden om te dansen. Ze dansen hier toch anders dan bij ons. George en Emile wilden voortdurend foto’s trekken met onze fototoestellen. Ik mag alle foto’s wissen. Ze bewegen veel te veel als ze foto’s trekken of ze trekken foto’s waarbij ons hoofd ontbreekt. Echt grappig om hen te zien sukkelen met iets dat voor ons zo evident is. Na het feestje vroegen ze of het nodig was om ons naar huis te voeren. Dat is natuurlijk niet nodig want ons hotel ligt gewoon aan de andere kant van de straat. Emile vergezelde ons nog tot aan het hotel. Nu nog een beetje foto’s wissen en dan ga ik slapen.
