Djowse @ Rwanda

Vandaag vertrokken we een uur vroeger naar het school dan dat we moesten om zo nog even op het internet te kunnen want ’s morgens vroeg werkt het meestal het best. We komen in de klas en zien de leerlingen zitten maar wij hadden helemaal geen les. Ze hadden ons het verkeerde uur doorgegeven. Het tweede uur hadden we dan een springuur. Toen ik toen online was, trof ik Brechten aan. We hadden elkaar superveel te vertellen. Ik kijk al uit naar ons avondje Brugge als ik terug ben. Daarna nog een beetje toetsen gegeven aan de leerlingen. De directeur kwam vragen wanneer het nu ons laatste lesdag is. Dinsdag dus. Hij vertelde dat er nog een afscheidsfeest ging zijn waar leerlingen gingen dansen voor ons en ze hadden nog enkele cadeautjes voor ons. We kijken er al naar uit. Wij hebben natuurlijk ook nog al onze boeken en balpennen om hen cadeau te doen. We houden ze tot dan zodat we ook iets kunnen teruggeven. Toen arriveerde meneer Briers. Na de les begonnen de leerlingen handtekeningen te vragen omdat het onze laatste les was. Ik vind het echt jammer om afscheid te moeten van al deze toffe sociale leerlingen. Konden ze in België ook maar eens een babbeltje komen maken met de leerkracht. ’s Middags gingen we samen met meneer Briers naar de markt en naar de winkel. We lieten hem proeven van de lekkere Sambusa’s. Hij vertelde ons dat het rapport dat de directeur hem gegeven had over ons heel goed was, dat er niets op te merken viel. Daar zijn wij natuurlijk heel blij om. Na een super gezellig middagmaal waarbij we veel lachten gingen we terug naar de les. We namen na een uurtje afscheid van meneer Briers. Na de lesdag kwamen een heleboel leerkrachten het computerlokaal binnen. Ze wilden allemaal nog een babbeltje met ons maken. We kregen van meneer Briers een hele zak met chocolaatjes en begonnen deze dus al uit te delen. Ze waren allemaal heel blij. Toen we uiteindelijk om zes uur op onze kamer arriveerden bekeken we Sylvie haar postpakket. Dieter had dat naar meneer Briers opgestuurd en hij had het deze middag gegeven. We troffen nog meer lekkere chocolaatjes, cacaopoeder en een CD. Nog een kaartje voor Sylvie en een boek. Gelukkig mag ik van Sylvie meegenieten van de chocolaatjes en de cacaopoeder. Dank u wel, Dieter! Na het vele snoepen werkten we nog de opdracht van Geogebra af. We gingen nog eten bij kaarslicht want de elektriciteit viel de hele tijd uit. Ook het overvriendelijke personeel gaven we elk een chocolaatje. Deze mensen zorgden er altijd voor dat wij het hier naar onze zin hadden. Momenteel ben ik naar een goede CD aan het luisteren. Voor de liefhebbers, het is Sawdust van The Killers. Ik ga nu nog de tekst typen voor een jongen van een van ons klassen die wil meedoen aan een schrijfwedstrijd maar die niet vlug kan typen.

Vandaag eens tot negen uur geslapen. Na een verfrissende douche gaven we test in het vijfde. Daarna kwam er een klas binnen die naar een film van biologie kwam kijken. Emile, de leerkracht die ook leerkracht informatica is, zag dat wij nog aanwezig waren en we mochten nog een uurtje informatica geven. In de namiddag hadden deze leerlingen test en we maakten nog een herhalingsoefening. Ze haalden dan ook schitterende punten op de test. Niemand had minder dan zeven op tien. De leerlingen vonden het echt jammer dat het de laatste les was. Ze wensten ons allemaal een goede reis toe. Deze klas was echt mijn lievelingsklas. Na de les was er eens connectie met het internet en Sylvie en ik bleven nog even zitten. Plots zaten er leerlingen naast ons. Bij mij zat de jongen die ik een schema had gegeven om te leren typen. Toen ik aan het chatten was vond hij het blijkbaar fascinerend om naar mijn vingers te kijken. Nog fascinerender vond hij mijn MP3-speler. Na de les nog wat papierwerk gedaan. Meneer Briers belde op dat hij in het land is en dat hij ons morgen komt bezoeken. We haalden brood en lekkere bouletjes. Ik kreeg nog een telefoontje van Arnout om te vragen of alles nu in orde was voor Akagera. ‘k Ben echt blij dat de Nederlander ons vergezelt. Ik ga weer twee avonden met enorm interessante gesprekken tegemoet. Het avondeten was weer hetzelfde als anders. Toen we gingen betalen zei ik tegen de jongen dat we gisteren slechts 1800 frank betaalden (de juffrouw gisteren zei plots dat we nog korting kregen) en dat ik nu ook maar 1800 frank wou betalen. Tot mijn grote verbazing was hij onmiddellijk akkoord. Hij vroeg niet eens hoe het kwam dat we minder moesten betalen. Sylvie en ik hebben deze avond nog veel gelachen.

Karen & Bieke: Pieterjan vertelde vandaag dat het weer Renoquiz is. Gaan we niet weer meedoen met de bende van de bosklappers? Zouden jullie het anders niet regelen? Laat iets weten ee.

Vandaag moesten we slechts twee uurtjes lesgeven. Nog steeds niet veel kunnen posten omdat het internet hier voortdurend aan en uit gaat. Na het middageten ging ik alleen een wandeling maken en ik bedacht me dat ik wel eens een lagere school wou zien hier. Ik vond een pleintje waar drie schooltjes gevestigd waren. Ik bezocht eerst de privé-school. De leerlingen van het vijfde leerjaar poseerden samen met de juf voor de foto en ik moest me voorstellen en zeggen vanuit welk land ik kwam. Er waren niet veel leerlingen aanwezig omdat kinderen soms ver wonen van deze school en ze dan ’s middags niet meer terugkomen. In de namiddag is er dus enkel herhaling van de geziene leerstof. Ik schrok van de moeilijkheidsgraad van de leerstof. De leerstof voor de test van biologie werd herhaald. Ik zag het volledige uitscheidingsstelsel, iets dat bij ons waarschijnlijk in het tweede middelbaar aan bod komt. Ook het Frans van de leerlingen was van heel hoog niveau. Ze kenden echt alle tijden, zelfs de Passé Simple, een tijd die ik enkel moest kunnen herkennen in het middelbaar. De leerlingen waren wel heel rumoerig. Voortdurend knipperen met hun vinger, voor hun bank springen, roepen om toch maar het antwoord te mogen geven. De lerares kwam boos en nam een stok. De leerlingen die stoorden kregen een slag met deze stok. Ze vroeg of dat bij ons ook bestond. Ze vond het grappig dat het bij ons verboden was. Ik wou terug verder wandelen maar een leerling van het eerste leerjaar kwam me achterna. Hij brabbelde iets in het Kinyarwanda dat ik niet begreep. Ik dacht dat hij waarschijnlijk gestuurd was door een leerkracht want anders loopt een kind niet plots de klas uit. Ik volgde de leerling tot aan zijn klas. Deze keer kwam ik in een publieke school terecht. De infrastructuur was heel wat beter dan van de privé-school. Maar hier zaten natuurlijk veel meer kinderen want ze willen niemand weigeren. Ze legde me uit hoe ze in het eerste leerjaar te werk ging. De leerlingen waren echt superschattig. Ik zag 43 kinderen hun eerste rekensommetjes maken. Daarna bezocht ik nog het vierde leerjaar van de publieke school. De leerlingen wilden zoveel mogelijk op de foto. Ze mochten vijf minuten vragen stellen. Ik zat op een bakje op het einde van de klas en de lerares kwam naast mij zitten. Ze vroeg wat ik hier deed en zei als ze hier computers hadden dat ze mij ging mailen om ook daar les te gaan geven. Ze vertelde ook dat ze eigenlijk niet zo graag les gaf en dat zag je ook wel. Jammer voor de leerlingen. Ik wandelde terug naar het hotel want niet veel later kwam Gaudence ons halen om naar haar thuis te gaan. Het was wel een tijdje wandelen. Langs de weg kwamen we kindjes tegen die ons de hele tijd gevolgd hebben. Gelukkig had ik deze keer mijn koekjes bij. Altijd zo leuk als je die glunderende ogen ziet. Gaudence liet ons alle planten van de tuin zien en ik nam heel veel foto’s, maar ik ken mezelf, ik weet nu al niet meer wat welke plant is. Ze toonde ons het hele huis dat er naar Rwandese normen echt goed uitzag. Er werd ons echte Rwandese thee aangeboden die ook nog lekker smaakte. Wij waren in blijde verwachting voor de rest van de maaltijd. Dit sloeg helaas tegen. Gaudence had ervoor gezorgd dat we een typisch Rwandese maaltijd kregen. Het smaakte afschuwelijk. Hier heb je een verschil tussen aardappelen en zachte aardappelen. We kregen het laatste en het smaakte zoet en had een verschrikkelijk raar gevoel in je mond. Als groenten kregen we maniok. Het goedje smaakte echt slecht, ik moest mij inhouden om niet te wurgen. Sylvie vond dit nog eetbaar. Gaudence zag aan mijn gezicht dat het mij niet smaakte maar ze vond het niet erg. Ze zei dat het normaal was omdat het de eerste keer was. Opgelucht kon ik dit dus laten liggen. Ik at een beetje van de aardappel. Toen het plots te donker werd – het huis heeft geen elektriciteit – ging Gaudence kaarsen halen. Vlug heb ik meer dan een halve aardappel in een zakdoek gedaan en in mijn handtas gedaan. Daarna volgde een deeg van maniok. Nog slechter dan de beide dingen van ervoor. Dit was echt niet te slikken. We zeiden dat we al heel wat gegeten hadden en dat we niet veel honger meer hadden. Weer een smoes om het niet te moeten opeten. Ik kreeg telefoon van Arnout en die moest verschrikkelijk lachen om de eet-historie. Daarna namen we nog wat foto’s en gingen we naar beneden om een moto-taxi te nemen. Echt superleuk deze taxi’s. Terug in het hotel, waren we blij dat het eten nog niet geserveerd was en namen we plaats aan tafel. Daarna werkte ik nog wat voor school en nu ga ik slapen.

Vandaag was het iets lastiger om op te staan. We gaven eerst wat les. Na de pauze gaf de directeur een speech aan de leerlingen en daarna vielen de lessen voor het eerste en het vierde jaar weg. Ze kregen twee uur de tijd om het schoolreglement te noteren in hun schrift. De leerkrachten die normaal lesgaven aan deze leerlingen moesten dit begeleiden. Wij hadden net twee eerste jaren. Ik schreef de tekst over op het bord die ik gekregen had in het Kinyarwanda. Ik wist dus totaal niet wat ik aan het noteren was. Daarna kwam Arnout ons bezoeken. Sylvie en George bleven bij de klas terwijl ik een rondleiding gaf in de school. Bij het zwembad aangekomen had ik enorm veel zin om erin te springen maar dat mag nog steeds niet. In de namiddag hadden alle klassen test. Alleen viel na een kwartier van het eerste lesuur de elektriciteit uit voor de rest van de dag. De toetsen zijn verschoven naar volgende week en de leerlingen mochten weer vragen stellen. In de laatste klas zijn we nog veel langer blijven zitten. Ik zat op een stoeltje tussen de leerlingen en zij leerden mij Kinyarwanda en ik leerde hen Nederlands. Het eerste dat ik moest vertalen was “Je t’aime”. Ze zijn apetrots op wat ze kunnen. Na de les deed ik een powerdutje. Sylvie en ik gingen nog op zoek naar internet maar in beide cybercafé’s werkte het slecht. Daarom dat er dus sinds vrijdag nog niets gepost is op mijn blog. Toen we in het restaurant van ons hotel aankwamen zat de Chinees al op ons te wachten. Daarna nog even bij Arnout op de kamer gezeten. Ik moest nog een liedje laten horen dat ik gisteren beloofd had en hij heeft me ook echt schitterende muziek laten horen. Zelfs de gospel vond ik echt mooi. De jongeman slaagt er wel telkens in om het diepste uit mijn hart te halen. Een magnifieke gast, mensen als hem wil ik nog meer ontmoeten.

Deze morgen konden we uitslapen maar om zeven uur was ik klaar wakker. Niet moeilijk ook, ik word hier nooit moe. We beslisten om te gaan zwemmen. Ik heb de tot vier uur in de zon gelegen en af en toe een duik in het zwembad genomen. Alle liedjes van mijn MP3-speler werden beluisterd. Ik smeerde mij in met zonnecrème van KSA Bikschote maar toch verbrandde ik. We gingen nog brood kopen en langs de weg zag ik een grote bijeenkomst van de Scouts die sjaaltjes droegen die bij ons de leiding van de KSA draagt. Daar heb ik bewijsmateriaal van genomen. Na het douchen kwam ik Arnout nog tegen en we spraken af om samen te gaan eten in het hotel. We wisselden nog eerst foto’s uit en gingen eten. Na het avondmaal zaten we nog even te praten toen Sylvie ging slapen. We besloten ons dan maar op het terras te zetten. Ik vond het de ideale gelegenheid om de Baileys uit te halen die ik tot nu toe had gespaard. Samen met wat fruit hebben we lang zitten kletsen. Een echt aangenaam gesprek tot nog wel 1u 30. Het is dus welgeteld de tweede keer in vier weken tijd dat ik zolang opblijf. Morgenavond hebben we terug afgesproken want dinsdag trekt hij verder.

Doordat we gisteren zo vroeg zijn gaan slapen was ik om zes uur al klaar wakker. Mijn buik deed ongelofelijk pijn. Ik heb een uur op het toilet gezeten en had ongelofelijke sproeipoep. Eigenlijk kwam het ons nog goed uit ook. Sylvie belde naar Gaudence om te zeggen dat ik te ziek was om naar de kerk te gaan. Ze wilde mij onmiddellijk bezoeken maar dat vonden we niet nodig. Sylvie ging om toiletpapier naar de receptie en daar wilden ze mij onmiddellijk naar het ziekenhuis sturen. Dat was allemaal niet nodig. Twee Imodiums en het probleem was verdwenen. Ik at op mijn gemak en dronk nog een halve liter water met zout om vocht op te houden. Later op de dag heb ik nog zo’n halve liter gedronken. Ik heb de hele dag niet meer naar het wc gemoeten. We deden nog inkopen voor de jongens arriveerden. Met hen gingen we naar hotel Credo om te zwemmen want het was fantastisch goed weer. Na een duik in het zwembad trokken de wolken over en begon het keihard te regenen. We aten nog iets en keerden terug naar het hotel. Ik deed iets warmere kleren aan en ging eens op het terras kijken. De zon begon weer te schijnen. Sylvie en de jongens gingen souvenirs kopen, ik bleef in het hotel om te zonnen en naar muziek te luisteren. Ik was blij om even alleen te zijn. Ik praatte nog even met Arnout, een van de Hollanders. De andere drie waren nu terug richting Nederland terwijl hij hier nog drie weken blijft om te reizen. Ik nam een warme douche en las nog een beetje in mijn boek. Sylvie en ik aten sandwiches omdat dat beter is voor onze buik en gingen nog mee met de jongens naar hotel Ibis waar zij iets aten. Ik had ongelofelijk veel zin om uit te gaan maar weer niemand die mee wou. Bosco belde nog wanneer we terug in Kigali waren en daarna belde Hoessein om te vragen of ik vanavond ging dansen. Neen dus, het is tien uur en ik zit hier weer op die hotelkamer. Binnen vijf minuten gaan ze allemaal slapen en dan zit ik hier weer. Weer Patience spelen om mezelf bezig te houden. Maar nu kan het aftellen beginnen om naar huis te gaan en terug veel uit te gaan want ik moet al deze schade zeker inhalen.

Vandaag een dag met acht uur les. Ik vond het best plezant. Wel spijtig dat ik soms leerlingen moet teleurstellen. Ze vragen dan: prof, krijg ik geen punten hiervoor maar als het niet juist is kan ik moeilijk punten geven. Natuurlijk waren er ook veel leerlingen met goede punten. Na de les bleven we nog een beetje met George en Emile praten. Volgende week moeten we eens gaan dineren bij Emile. Hij zal typisch Rwandees eten voor ons klaarmaken. Na de les gingen we naar onze kamer. Er was tot het avondeten geen elektriciteit. Dan maar met een kaars. Per ongeluk een klein gaatje in mijn slaapzak gebrand maar verder niets speciaals. Tijdens het avondeten kwam er een jongen bij ons zitten die waarschijnlijk niet normaal was. Hij zat voortdurend dom te lachen en wou met ons praten maar hij had niets te vertellen en te vragen. Daarna kwam een Chinees bij ons zitten, dit zorgde toch voor een iets boeiender gesprek. Gaudence had ons deze week uitgenodigd om naar de kerk te gaan en wij hadden niet durven weigeren. Ze had niets meer van zich laten horen en wij hadden gehoopt dat het niet ging doorgaan. Maar daarnet belde ze dat ze ons morgen om negen uur zal komen halen. Ik ga hier voor de rest van mijn leven genoeg misvieringen meegemaakt hebben. Hoessein vertelde mij gisteren over een club die hier was waar heel veel universiteitsstudenten naar toe gaan en ik had deze avond daar wel zin in. Ideaal om deze drukke week af te sluiten en een goed weekend in te zetten. Maar Sylvie had geen zin.

Deze nacht werden we weer gewekt. Deze keer niet door meneer Muis maar wel door een hevige aardbeving. Het duurde zeker twee minuten en was eigenlijk wel een beetje angstaanjagend. Ik sliep direct weer maar Sylvie lag de rest van de nacht wakker. Weer kwam er geen water uit de douche maar wel uit het kraantje die eronder hangt. Dan maar een douche op mijn hukje. Vandaag moesten we maar één uurtje les geven, de andere uren waren allemaal test. Eigenlijk hadden wij geen zin in school want het was een super mooie dag en we wilden maar al te graag gaan zwemmen. Hopelijk blijft het weekend ook zo mooi! De test verliep in de ene klas beter dan in de andere. Er waren een hoop leerlingen die tien op tien haalden maar er waren er ook een hoop die nul behaalden. Sommige zaten gewoon rond te kijken en als ik zei dat ze moesten werken, kijken ze zo dwaas. Sommige hebben dus echt een uur niets gedaan, andere hadden in een kwartier gedaan. Ik stel mij hier toch dikwijls vragen bij het niveau van het onderwijs. Wij konden de vragen niet voor iedereen afprinten dus projecteerden we de vragen. Een vraag was: typ de volgende zin in Word. Maar sommige vonden er niets beter op dan gewoon de vragen over te typen in plaats van de zin. Zo zag ik op vele plaatsen staan: maak op het bureaublad een map met de naam Test 1. Ja, ik weet soms niet wat we hier nog gaan meemaken. Sylvie heeft het laatste uurtje gegeven omdat ik bijna geen stem meer heb. Sylvie zal ook de meeste lessen morgen voor haar rekening nemen. Jammer want ik geef het liefst Excel. Tijdens de middagpauze gingen we nog om bananen. Weer heel wat van de prijs afgedongen. Dat zal ik zeker missen in België, er is niets leuker dan discussiëren over de prijs. Na de les gingen we nog een wandeling maken met Gaudence. Ik gaf haar eerst nog kleren die ik niet meer zou dragen in België. Ze kreeg zelfs twee van mijn acht paar schoenen die ik mee heb. Een hele stap van mezelf om eens schoenen weg te doen. Ze vroeg ons weer uit over Europa. Haar grote droom is om naar Frankrijk te gaan werken. Gaudence wilde weten wat je allemaal moest doen om je te legaliseren in België. Ze hoopt ooit genoeg gespaard te hebben om Europa eens een bezoekje te brengen. Ik beloofde haar als ze geld had om het vliegtuig te nemen naar België, dat ze dan gerust bij mij mocht logeren en dat ik haar een rondleiding zou geven, zoals zij al zo dikwijls met ons heeft gedaan. Ik betwijfel echt of het ooit zal lukken. Als ze elke maand een tiende van haar loon aan de kant zet, en dat is heel veel hier, dan moet ze zeker vier jaar sparen. Maar ik wens het haar van harte toe. Op de terug weg kwam ik Hoessein tegen. De gewoonte om mijn vrienden een zoen te geven ben ik nog niet verleerd en spontaan gaf ik hem een zoen. Hij keek raar en toen besefte ik plots weer dat ik in een andere cultuur zat. Maar hij kon om onze gewoonte lachen. Hij kwam nog de foto bekijken die ik van hem en zijn twee buurmeisje had gemaakt. Hoessein en ik hebben buiten nog lang zitten praten over vanalles. Hij is echt sympathiek. Het avondeten komt hier steeds later. Vandaag was het negen uur maar het was weer heel lekker. De gegrilde bananen ben ik wel nog altijd niet gewend. Ik maakte nog een klein cursusje om te leren typen voor twee leerlingen van ons. Ze hadden ons zien typen en willen dat nu ook kunnen. Het enige probleem is echter dat ze hier niet veel mogelijkheden hebben om te oefenen. We beginnen de mensen hier echt te kennen. Het kan ongelofelijk lang duren om hier honderd meter te wandelen want om de twee seconden kom je wel iemand tegen die een babbeltje wil maken. Na een leuke dag ga ik slapen.

Deze nacht iets na twaalf uur kwam ik wakker om naar het toilet te gaan. Ik stak het licht aan omdat ik al iets had horen ritselen en ik was bang dat meneer Muis terug in onze kamer zat. Ik stak het licht aan en zag de muis lopen langs de tafel, achter mijn koffer richting de badkamer. Ik verschrikkelijk luid gegild, waarschijnlijk hebben al onze buren het gehoord. Ondertussen was Sylvie ook wakker. De muis kroop nu onder ons bed. Ik schreeuwde nog veel luider. Van het verschot kroop ze terug onder onze deur naar de gang. Ik durfde niet uit mijn bed komen om naar het toilet te gaan. Sylvie heeft dan kussens voor de gleuf onder de deur gelegd. Vanaf doen we dat dus elke avond. ‘k Heb de rest van de nacht niet veel meer geslapen. Ik moest zeker wel zes keer naar het toilet. ‘k Weet niet of het kwam door die zoutoplossing, normaal zou je daarvan minder naar het toilet moeten. Ik wou deze morgen ook een douche nemen maar toen ik onder de douche ging staan en de kranen wijd openzette kwam er geen water uit. Om onze tanden te poetsen hebben we dan maar flessenwater gebruikt.
We gaven een extra uur aan het vijfde jaar omdat de elektriciteit vorig week niet ging. Deze klas is de leukste die we hebben. Ze werken goed mee. Ze kijken eerst en daarna doen we het samen. Ze hebben het principe door, ik denk dat de punten in deze klas het best zullen zijn. Toen we buiten in ons domein aan het eten waren, zagen we de Nederlanders terug. Het zijn echt sympathieke gasten. We gaan zondagavond samen iets eten. Na de middag moesten we aan het eerste jaar lesgeven. Georges was nergens te bespeuren en ook de sleutel van het informaticalokaal niet. De tuchtperfect legde ons uit waar we de leerlingen konden vinden en ging op zoek naar de sleutel. De leerlingen waren overenthousiast. Voor velen was het de eerste keer dat ze met een computer moesten werken. En ze mochten niets aanraken want het slechts een inleidende les maar volgende week beginnen we met Word. De les verliep heel vlot, er werden slechts zes leerlingen naar de klas teruggestuurd. Daarna hadden we een springuur en dan nog een uurtje dezelfde klas van deze morgen. We gingen nog naar de winkel en kwamen opnieuw de tuchtperfect tegen. In het begin vonden we het de onvriendelijkste man van de hele school maar nu steekt hij met schouders uit boven de anderen. Er kwamen nog kindjes naar ons die zeiden dat ze honger hadden, ze zagen er ook maar ‘dutskes’ uit. Gelukkig had ik mijn koekjes bij en in een mum van tijd waren ze op. Ze vochten er echt voor. Toen we terug waren hebben we de eerste opdracht met Geogebra gemaakt. Volgende week doen we nog de volgende. Het avondeten namen we samen met de baas van het hotel, een heel vriendelijke man. Tijdens het eten zat Alfred, een opdringerige jongeman, voortdurend te knipogen. Ik gaf hem geen aandacht. Toen we naar onze kamer wandelden zat hij ‘toevallig’ nog buiten. Ik vertelde hem over de muis van gisteren. Hij wilde eens komen kijken in onze kamer. Gelukkig stond mijn laptop aan en een foto van Pieterjan en ik stond op het scherm. Hij vroeg onmiddellijk wie dat was en ik zei: mijn vriend. De interesse was rap over. Dank u wel, Pieterjan! Na het opstellen van alle toetsen gaan we nu slapen.

Vandaag moesten we opnieuw vroeg op om les te geven maar we hadden een vrije namiddag. We spraken af dat wanneer de zon scheen we gingen zwemmen. Deze lesdag verliep niet zo vlot. Emile, de leerkracht informatica had ons bij het begin van de stage uitgelegd wat ze al konden. Leerlingen van het zesde jaar konden al met formules werken. Dus wij gingen ervan uit dat ze wisten dat ze eerst een gelijkheidsteken moesten typen en dat ze toch zeker een cel konden selecteren. Dat kunnen ze dus allemaal niet. We proberen de leerlingen eerst te doen kijken en daarna nog eens samen de oefening te doen. Dat kijken lukt al vrij goed maar dat onthouden minder. Ik mag het nog drie keer voor getoond hebben. Weer stellen ze voortdurend de vraag hoe ze dat moeten doen. Ook als we het samen doen lukt het niet. Ik ben hier al een paar keer mijn geduld verloren. Ik zeg dat ze bijvoorbeeld B2 tot B7 moeten selecteren. De helft selecteert rij B. Ik heb zeker al twintig keer het verschil tussen een cel, een rij en een kolom uitgelegd. Groen zou je ervan worden. Ofwel wordt B1 mee geselecteerd en als ik dan zeg dat dat een titel is een geen cijfer dus dat je daar niet mee kan rekenen dan zitten ze dom te kijken, zo van: wat zeg je nu allemaal. Ik zou er eens een foto van moeten trekken. Soms kan ik mij dan gewoon niet meer inhouden van lachen. Sylvie vroeg dan hoe je vijf deelt door een koe. Ze zaten nog dommer te kijken en dan maakte er iemand de opmerking dat het niet gaat. Zo hebben we hen duidelijk gemaakt dat ook titels niet om te rekenen zijn. Als ze dan nog de juiste cellen geselecteerd hebben en ze moeten het snelmenu oproepen dan klikken ze ergens totaal anders in het werkblad waardoor hun selectie weer weg is. Of ze klikken op de werkbalken met de rechtermuisknop zodat deze verdwijnen en als je ze dan terugplaatst en zegt dat ze met links moeten klikken dan klikken ze gewoon opnieuw met rechts. Vandaag heb ik vier of vijf keer de werkbalken teruggeplaatst en opnieuw het meisje laten werken. Na de laatste keer heb ik de moed opgegeven. Ik kon daar niet blijven staan. Als je als buitenstaander voor het klaslokaal staat hoor je waarschijnlijk voortdurend: ‘Mais non!’ van Sylvie en ik. Aan de andere kant krijgen ze ook maar al te graag veel aandacht. Ze vinden het blijkbaar leuk als je bij hen komt staan en voortdurend zegt wat ze moeten doen. Hoeveel ik niet hoor: question of prof en als je dan gaat en kijkt naar wat ze doen is het allemaal juist. Ze willen gewoon dat je erbij bent. Soms heb ik het gevoel dat ik in de kleuterklas aan het lesgeven ben. Ik hoop dat niemand van onze leerlingen informatica gaat studeren aan de universiteit. Ik vrees al voor de test die ze volgende week zullen krijgen.
Na het middagmaal begon het ongelofelijk hard te waaien en regenen. Daar ging ons middagje zwemmen. Uit verveling heb ik dan maar mijn Basco-dossier gemaakt. Raar maar waar zowat alle basco’s werden hier al bereikt. Daarna werd de taak van RZL onder handen genomen. Ook die is nu af zodat ik enkel nog de tweede stageschool moet bespreken.
Tijdens het avondeten kwamen Jonathan en een man met een moeilijke naam naast ons zitten. We hadden Jonathan al eerder ontmoet. Hij is een Amerikaan die hier is voor een conferentie met priesters. We vroegen hem naar de uitslag van voorrondes van de Amerikaanse verkiezingen. Hij was daar niet zo mee bezig omdat hij toch voor McCain gaat stemmen, de republikein. Wij vertelden hem dat we niet nog een Bush wilden maar dat wilde hij ook niet. Toch heeft hij twee keer op hem gestemd. Daarna babbelden we nog een beetje en plots kwam het onderwerp godsdienst ter sprake. Toen ik voor de zoveelste keer uitlegde dat ik niet gelovig was, begon de man aan zijn monoloog van een kwartier. Mijn aandacht zwakte vlug af. Achteraf bleek ook dat Sylvie niet geluisterd had. In het vervolg praat ik hier met niemand meer over godsdienst want ze willen me alleen maar bekeren. Blijkbaar zijn wij hier echt de enige twee in heel Rwanda die niet geloven. De man zei dat we enkele boeken moesten lezen en dat hij een kaartje ging geven met zijn emailadres zodat we hem konden laten weten wat we ervan vonden. We gingen betalen voor onze maaltijd en daar kwam hij ons alweer opzoeken met het kaartje. Op de ommezijde stonden de boeken genoteerd die we moesten lezen. Te beginnen bij Basic Christianity. ‘k Zal mij er zeker mee bezig houden. We deden er tenslotte bijna een uur over om van de receptie naar onze kamer te gaan. Overal wilden ze maar eens met ons babbelen. Soms werkt dat toch ook wel op de zenuwen.
Ik begin ook heel wat last de krijgen van de Parretallergie. Ik moet voortdurend heel erg stinkende scheten laten. Ik heb nu een zoutoplossing genomen om diarree tegen te gaan bij zuigelingen en kinderen. Het smaakt maar raar. Hopelijk helpt het.